De wereld rond in Luuk dagen, deel 4: een scabreus aanbod!

WAT VOORAFGING:

Als blijkt dat de excentrieke doch innemende professor-in-opleiding Luuk van Dijk bij zijn academische research toch wel erg veel op het werk van Diederik Stapel heeft gevaren, krijgt hij één laatste kans op eerherstel; een titanische queeste om al zijn bronnen opnieuw te interviewen en zo hun betrouwbaarheid te verifiëren. Het spoor voert hem naar Nablus, waar Luuks paspoort blijkt te zijn verlopen. Onze (anti-?)held belandt in een donkere cel, en de Nederlandse overheid laat hem abrupt vallen. Is er nog hoop voor Luuk van Dijk?

“Er is bezoek voor je, Luuk van Dijk”, zei de hoofdbewaker op een ochtend.
“Zeg maar dat ik er niet ben.”, riep Luuk vanuit zijn cel, “Ik heb nu even geen tijd.”
“Je bezoeker draagt een officieel pak en een officieel koffertje”, drong de hoofdbewaker aan, “Dit kan de grote dag zijn.” Net als veel andere bewakers was hij in de loop der tijd op die onmogelijke doch sympathieke Luuk van Dijk gesteld geraakt, als een soort van omgekeerd ‘Stockholm Syndroom’, en hij wenste de opgesloten professor-in-opleiding het beste. Bovendien zou zijn werk een stuk gemakkelijker worden als hij niet langer voortdurend door Luuk van Dijk op diverse rotklusjes werd gestuurd.
“Goed dan. Zeg hem maar dat hij een paar minuten wacht”, zei Luuk, “Ik ben me net aan het scheren.”
Het was waar. Hij had zijn stuk van het Jezuskruis dat hij aan zijn avontuur met de smokkelaars op Schiermonnikoog had overgehouden met een medegevangene geruild voor een heus scheermes, een grote ‘commodity’ in een gevangenis. Het was een gouden ruil gebleken; dat Jezuskruis had hem niets dan splinters bezorgd en bovendien was Luuk sinds enige tijd gebrouilleerd met georganiseerde religie*.
“Nou, laten we maar eens zien wie het is dan”, toen hij enkele minuten later de bezoekersruimte betrad. Daar zat een klein mannetje in een zwart pak; hij deed Luuk een beetje aan een wezel denken.
“Hei hola”, zei Luuk, “Wat is op, mijn man? Wat’s het woord uit op de straat? Wat is – zoals het volk zegt – ‘kebeurd’?” In de loop der weken had hij zich het dialect van de andere gevangenen eigen gemaakt. Hier voelde hij zich erg goed bij; niemand kon nu zeggen dat Luuk van Dijk geen man van het volk was.
“Ga zitten, Luuk van Dijk”, zei de wezel, “We moeten praten.”
Luuk ging zitten, niet omdat de man het vroeg maar omdat hij het wilde. Luuk geloofde nog altijd in de vrije wil. “Leg het op me, swa.”
De man trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. “Pardon?”
“Laat ook maar.”, zei Luuk, “Ik heb toch het idee dat ik iets verkeerd doe met die straat-taal. Welnu, de grote Luuk van Dijk heeft een bezoeker. Waarom ben je hier, man?”
“Ik heb een aanbod voor je. Je zit nu al bijna een half jaar in deze gevangenis. Als gelauwerd academicus ben je niet op je plaats in zo’n donkere cel, dat ziet de Mossad ook wel in. Wat zou je ervan vinden als we een regeling troffen.”
“Daar heeft Luuk van Dijk wel oren naar, meneertje!”
“Uitstekend. Ik kan je je vrijheid teruggeven”, zei de man, “Als je in ruil daarvoor een dienst verricht.”
“Een dienst?”, vroeg Luuk, “Wat voor een dienst? In principe verleent Luuk van Dijk namelijk geen diensten. Het is een teken van zwakte, ziet u?”
“Het is heel simpel”, zei de man van de Mossad, “Wij vragen je de Dalai Lama om te brengen.”
Luuk stond op en wierp zijn stoel omver. “Ja hee zeg, ik ga geen lama ombrengen. Luuk van Dijk houdt van álle dieren.”
“De dalai lama”, herhaalde de man van de Mossad een tikje wanhopig, “De spiritueel leider van het Tibetaans boeddhisme. Wij moeten hem niet. Eh… je weet toch wel zeker dat je een academicus bent…?”
Dit moordplan zette Luuks bereidheid om de gevangenis te verlaten op losse schroeven. Het klonk als een verdomd lastig karwei, de dalai lama vermoorden.
“Pfff. Ik weet eigenlijk niet of ik nog wel terug de buitenwereld in wil”, zei Luuk, “Bah werken. Liever houd ik er mee op. Dan word ik schilder in de buitenlucht. Kunstschilder welteverstaan, dus dan sta ik op een grasveld te schilderen. Vooral zonsondergangen, maar die verkoop ik dan als zonsopgangen. Voor echte zonsopgangen moet je te vroeg opstaan als je het mij vraagt. Dan kan ik net zo goed blijven werken.”
“Dat sowieso niet, want je zit in de gevangenis”, zei de man, “En het lijkt er niet op dat je spoedig vrijkomt. De Nederlandse overheid ontkent inmiddels dat je ooit een ingezetene van hen bent geweest.”
“De haters! Okee, ik doe het.”
De man overhandigde hem zijn ticket. “Hier. Zet je reis voort. Je reisgenote mag van niets weten. Onder het mom van academische research zullen we je Tibet binnenloodsen. Jij bent de man voor deze job. De rest is op tot jou. En onthoud: mocht je gepakt worden, dan weten wij van niets.”
Als ik gepakt word, dacht Luuk bij zichzelf, dan geef ik jullie de schuld. Van alles! Hij glimlachte sluw. Luuk van Dijk zou hen allemaal te slim af zijn.
“Wat glimlach je sluw, Luuk”, constateerde de man van de Mossad.
“Dat is hoe ik altijd glimlach.”, zei Luuk, “Maak je geen zorgen…”

(MICROSOFT) WORD VERVOLGD!

* Zie: Luuk van Dijk gaat een avondje stappen met God