Reis rond de wereld in Luuk dagen, deel 5

WAT VOORAFGING:

De excentrieke doch innemende promovendus Luuk van Dijk is op reis rond de wereld! Hoewel de buitenwereld denkt dat hij met zijn charmante assistente Laetitia voor Tilburg University op een bronnenverificatie-onderzoek is, weet alleen Luuk dat hij een nog veel duisterder doel voor ogen heeft: zijn nieuwe bazen bij de Mossad willen dat hij de veertiende dalai lama ombrengt!

WIE-WA! WIE-WA!
Politiehelikopters cirkelden boven MacLeod Ganj, zetel van de veertiende dalai lama, de allerheiligste man van de wereld. Een dikke rookpluim walmde uit een krater die even tevoren in de grond voor een oud kloostergebouw was geslagen. Mensen schreeuwden, sirenes jankten.
“De dalai lama!”, riep iemand, “De dalai lama is in rook opgegaan!”

TWINTIG WEKEN EERDER.

Luuk van Dijk tuurde zwijgend uit het raam terwijl zijn vliegtuig landde op Tibet International Airport. Azië, was dit Azië? Nu kon hij zeggen dat hij in vier werelddelen was geweest. Zijn oude moedertje zou trots op hem zijn.
“Ik begrijp niet dat je niet wilt zeggen waarom ze je uit de gevangenis hebben vrijgelaten”, zei Laetitia, die naast hem zat, “Ik kan niet zeggen dat je het aan mij hebt te danken. God weet dat ik het geprobeerd heb, maar Nederland wil je niet terug, Luuk van Dijk.”
“Nederland zal spoedig de rekening gepresenteerd krijgen”, zei Luuk verbitterd. Het hoogverraad door de Nederlandse staat had hem geschokt. Drugssmokkelaars en verkrachters, daarbij werd er gretig met uitleveringsverzoeken gestrooid. Mandy Pijnenburg, Joran van der Sloot, en die jongen die een paar jaar terug een aanslag op de Thaise kroonprinses had gepleegd, die mochten hun tijd in een Nederlandse cel uitzitten, maar Luuk van Dijk had men liever laten rotten in het buitenland. Als hij weldra de dalai lama had omgebracht, zouden ze wel anders piepen!
“Hola, tijd om uit te stappen.”, zei Laetitia, “Even een bron interviewen, en vanavond door naar Tonga. Als je het niet erg vindt, laat ik je vanmiddag even alleen. Ik wil foto’s maken van de onderdrukking en de sloppenwijken, voor mijn sociaal bewogen weblog.”
“Geen probleem”, zei Luuk met een boosaardige glimlach. Hij kon geen pottenkijkers gebruiken als hij de dalai lama naar die grote lama-kennel in de lucht stuurde.
Ze verlieten het vliegtuig, door de slurf.
“Waarom noemen ze het eigenlijk een slurf?”, peisnde Luuk hardop, “Oh ja. Dáárom.”
“Tibet, wat een land”, zei Laetitia, “Bezet door China. Mensenrechten worden hier aan de lopende band geschonden. Wanneer wordt de wereld wakker? Hopelijk kan de Occupy-beweging de alarmklok luiden.”
“Het lijkt er anders op dat de Occupy-beweging hier al lang voet aan de grond heeft”, zei Luuk met een glimlach. Hij wees naar de bezetters, gewapende Chinese soldaten die al meer dan vijftig jaar de bevolking onderdrukten.
“Oh, jij schurk.”, zei Laetitia en ze gaf hem een speelse stomp.
“Ho daar. Ik moet een ‘low profile’ houden”, besloot Luuk toen ze de overvolle vliegveldhal betraden, “Mijn vijanden mogen niet weten dat ik in Tibet ben.” Hij trok zijn kraag op.
“Denk je serieus dat je hier iemand tegenkomt?”, vroeg Laetitia spottend.
“Haat me niet! Vliegvelden zijn broeinesten voor zogenaamde toevallige ontmoetingen. Zo liep ik eens bij het uitchecken op Schiphol Hanneke Groenteman tegen het lijf. Van het een kwam het ander en een kleine maand later presenteerden we samen een programma over boeken, op de zondag. De naam ontschiet me nu even. Oh ja, ‘Boeken met Luuk van Dijk’. Het was een doorslaand succes. In de eerste aflevering gaf ik ‘Onze Oom’ van Grunberg nul sterren, met de befaamde woorden ‘Ik kan hier dus helemaal niets mee’. De literaire wereld buitelde over me heen. Afth van der Heijden stuurde me een handgeschreven brief om me een hart onder de riem te steken.’
Laetitia rolde met haar ogen, alsof ze hem niet helemaal serieus nam. “Waar in Tibet woont de volgende bron die we gaan interviewen?”, vroeg ze.
“Waar woont de dalai lama?”, vroeg Luuk matter-of-factly.
“In de MacLeod Ganj, bij Dharamsala.”
“Oh, daar woont mijn bron toevallig ook.”, zei Luuk, “Komt dat even mooi uit.”
“Ja, maar Luuk…”, zei Laetitia, “Dat is op zich wel in India.”
“Wááat?”, zei Luuk, “Dat slaat dus helemaal nergens op. Ik dacht dat de dalai lama in Tibet woonde. In ‘Kuifje in Tibet’ woont hij in Tibet.”
“Hij is al sinds 1959 in ballingschap in India.”, zei Laetitia, “Ik dacht dat je dat wel wist. Je moet eens ophouden ‘Kuifje in Tibet’ als je bron voor alles te gebruiken.”
“Shit.”, zei Luuk, “Hoe ver is India?”
“Best ver.”, zei Laetitia, maar Luuk had al een taxi aangehouden.

WORDT VERVOLGD.