Reis rond de wereld in Luuk dagen kerstspecial

WAT VOORAFGING:

Kom op, die drie mensen die dit nog lezen, kijken toch alleen voor de malle grappen en doldwaze situaties. Ik kan hier alles schrijven wat ik wil. By the way, die Occupy-beweging houdt het nog verrassend lang vol, niet? Toen ze begonnen gaf ik ze misschien drie dagen, maar ze zitten er nu al maanden. Chapeau, Occupy. Ook al deel ik jullie standpunten niet, ik respecteer dat jullie het volhouden.

WAT NU VERDERGING:

De taxi kon Luuk en Laetitia naar de grens tussen Tibet en India brengen. Daarna zouden ze moeten overstappen in een riksja, of trishaw, om de rest van de weg naar Dharamsala, de citadel waar de dalai lama zich voor Luuk van Dijk verschanste, af te leggen.
Tibet vond Luuk maar een leeg land, en hij was blij dat hij het achter zich kon laten. Teveel bergen, te weinig volk, en dan die ijle lucht die overal hing. Luuk was de mening toegedaan dat het maar laf was je land met bergen en dalen te vullen en het daarbij te laten; zo kon hij het ook. Waar was de cultuur, de muziek? Als je één boeddhistisch monnikkenklooster had gezien, had je ze eigenlijk allemaal gezien. Alleen al de gedachte zeven jaar in een land als dit door te brengen, zoals de Duitse bergbeklimmer Heinrich Harrer had gedaan, maakte hem neerslachtig.
Na een rit van tientallen weken, reden ze dan eindelijk India binnen, waar ze overstapten op een riksja. Luuk gaf de chauffeur van de taxi geen fooi, en betaalde hem, omdat hij zich geen raad wist met de Chinese muntsoort (de zogeheten renminbi), waarschijnlijk te weinig, maar de chauffeur, gewend aan vijf decennia van onderdrukking, was te beleefd om hier iets van te zeggen.
De bergen maakten plaats voor krottenwijken. Luuk vond India maar een rommelig land. Teveel mensen, teveel verkeer op de weg. Vreemde geurtjes en onverstaanbaar bastaard-Engels. Hij weigerde alle etenswaren die hem werden aangereikt. Zijn westerse gestel was deze specerijen niet gewend, en hij zou waarschijnlijk salmonella of een fikse buikgriep oplopen. Wat zei hem bovendien dat deze mensen zich geen schuldig maakten aan kannibalisme? Het zou de eerste keer niet zijn dat Luuk in een vreemd oord een stuk mensenvlees kreeg aangeboden*. Dus hield hij het bij de zakken vol krentenbollen die hij in al zijn wijsheid van huis had meegenomen, en hoopte uit alle macht dat hij geen scheurbuik zou oplopen.
Tijdens de riksjarit had Luuk een vreemde gewaarwording. Terwijl ze over rommelig terrein reden en de ongeasfalteerde rijkswegen van India trotseerden en Laetitia keer op keer in zijn armen werd geslingerd, betrapte hij zich erop dat hij haar stiekem wel lekker vond ruiken, dat hij genoot van de manier waarop de wind met haar haar speelde, dat hij begon uit te zien naar de volgende hobbel, het volgende gat in de weg.
Deze gevoelens verwarden en beangstigden hem. Kon het zijn…? Was hij… verliefd aan het worden? Nee toch! Luuk, blijf bij je principes, sprak hij zichzelf streng toe. Vrouwen zijn altijd een dood spoor voor je geweest. De herenliefde, dat is jouw ‘ding’, je hobby, je voornaamste karaktereigenschap zelfs. Om dat nu allemaal overboord te gooien, alsof het een jeugdige bevlieging was, zou schandelijk en verwerpelijk zijn!
“Ik ben slaperig”, zei Laetitia, “Is het goed als ik jouw borst als kussen gebruik?”
“AAAAAI!!!!”, riep Luuk.

WORDT VERVOLGD.

* Zie ‘Luuk van Dijk bezoekt Vlissingen’