VOLGENDE KEER: DE FINALE!

Beste lezer(s),

Bij deze een heel gelukkig kerstfeest en spetterend nieuwjaar.
Warme groeten van het creatieve team achter ‘Te veel bloggers’, te weten Rutger, Kiki, Milou, Edgar, Clavicus, Freek en natuurlijk Madeltar!

Kom op, die drie mensen die dit nog lezen, kijken toch alleen voor de malle grappen en doldwaze situaties. Ik kan hier alles schrijven wat ik wil. By the way, die Occupy-beweging houdt het nog verrassend lang vol, niet? Toen ze begonnen gaf ik ze misschien drie dagen, maar ze zitten er nu al maanden. Chapeau, Occupy. Ook al deel ik jullie standpunten niet, ik respecteer dat jullie het volhouden.

WAT NU VERDERGING:

De taxi kon Luuk en Laetitia naar de grens tussen Tibet en India brengen. Daarna zouden ze moeten overstappen in een riksja, of trishaw, om de rest van de weg naar Dharamsala, de citadel waar de dalai lama zich voor Luuk van Dijk verschanste, af te leggen.
Tibet vond Luuk maar een leeg land, en hij was blij dat hij het achter zich kon laten. Teveel bergen, te weinig volk, en dan die ijle lucht die overal hing. Luuk was de mening toegedaan dat het maar laf was je land met bergen en dalen te vullen en het daarbij te laten; zo kon hij het ook. Waar was de cultuur, de muziek? Als je één boeddhistisch monnikkenklooster had gezien, had je ze eigenlijk allemaal gezien. Alleen al de gedachte zeven jaar in een land als dit door te brengen, zoals de Duitse bergbeklimmer Heinrich Harrer had gedaan, maakte hem neerslachtig.
Na een rit van tientallen weken, reden ze dan eindelijk India binnen, waar ze overstapten op een riksja. Luuk gaf de chauffeur van de taxi geen fooi, en betaalde hem, omdat hij zich geen raad wist met de Chinese muntsoort (de zogeheten renminbi), waarschijnlijk te weinig, maar de chauffeur, gewend aan vijf decennia van onderdrukking, was te beleefd om hier iets van te zeggen.
De bergen maakten plaats voor krottenwijken. Luuk vond India maar een rommelig land. Teveel mensen, teveel verkeer op de weg. Vreemde geurtjes en onverstaanbaar bastaard-Engels. Hij weigerde alle etenswaren die hem werden aangereikt. Zijn westerse gestel was deze specerijen niet gewend, en hij zou waarschijnlijk salmonella of een fikse buikgriep oplopen. Wat zei hem bovendien dat deze mensen zich geen schuldig maakten aan kannibalisme? Het zou de eerste keer niet zijn dat Luuk in een vreemd oord een stuk mensenvlees kreeg aangeboden*. Dus hield hij het bij de zakken vol krentenbollen die hij in al zijn wijsheid van huis had meegenomen, en hoopte uit alle macht dat hij geen scheurbuik zou oplopen.
Tijdens de riksjarit had Luuk een vreemde gewaarwording. Terwijl ze over rommelig terrein reden en de ongeasfalteerde rijkswegen van India trotseerden en Laetitia keer op keer in zijn armen werd geslingerd, betrapte hij zich erop dat hij haar stiekem wel lekker vond ruiken, dat hij genoot van de manier waarop de wind met haar haar speelde, dat hij begon uit te zien naar de volgende hobbel, het volgende gat in de weg.
Deze gevoelens verwarden en beangstigden hem. Kon het zijn…? Was hij… verliefd aan het worden? Nee toch! Luuk, blijf bij je principes, sprak hij zichzelf streng toe. Vrouwen zijn altijd een dood spoor voor je geweest. De herenliefde, dat is jouw ‘ding’, je hobby, je voornaamste karaktereigenschap zelfs. Om dat nu allemaal overboord te gooien, alsof het een jeugdige bevlieging was, zou schandelijk en verwerpelijk zijn!
“Ik ben slaperig”, zei Laetitia, “Is het goed als ik jouw borst als kussen gebruik?”
“AAAAAI!!!!”, riep Luuk.

WORDT VERVOLGD.

* Zie ‘Luuk van Dijk bezoekt Vlissingen’

De excentrieke doch innemende promovendus Luuk van Dijk is op reis rond de wereld! Hoewel de buitenwereld denkt dat hij met zijn charmante assistente Laetitia voor Tilburg University op een bronnenverificatie-onderzoek is, weet alleen Luuk dat hij een nog veel duisterder doel voor ogen heeft: zijn nieuwe bazen bij de Mossad willen dat hij de veertiende dalai lama ombrengt!

WIE-WA! WIE-WA!
Politiehelikopters cirkelden boven MacLeod Ganj, zetel van de veertiende dalai lama, de allerheiligste man van de wereld. Een dikke rookpluim walmde uit een krater die even tevoren in de grond voor een oud kloostergebouw was geslagen. Mensen schreeuwden, sirenes jankten.
“De dalai lama!”, riep iemand, “De dalai lama is in rook opgegaan!”

TWINTIG WEKEN EERDER.

Luuk van Dijk tuurde zwijgend uit het raam terwijl zijn vliegtuig landde op Tibet International Airport. Azië, was dit Azië? Nu kon hij zeggen dat hij in vier werelddelen was geweest. Zijn oude moedertje zou trots op hem zijn.
“Ik begrijp niet dat je niet wilt zeggen waarom ze je uit de gevangenis hebben vrijgelaten”, zei Laetitia, die naast hem zat, “Ik kan niet zeggen dat je het aan mij hebt te danken. God weet dat ik het geprobeerd heb, maar Nederland wil je niet terug, Luuk van Dijk.”
“Nederland zal spoedig de rekening gepresenteerd krijgen”, zei Luuk verbitterd. Het hoogverraad door de Nederlandse staat had hem geschokt. Drugssmokkelaars en verkrachters, daarbij werd er gretig met uitleveringsverzoeken gestrooid. Mandy Pijnenburg, Joran van der Sloot, en die jongen die een paar jaar terug een aanslag op de Thaise kroonprinses had gepleegd, die mochten hun tijd in een Nederlandse cel uitzitten, maar Luuk van Dijk had men liever laten rotten in het buitenland. Als hij weldra de dalai lama had omgebracht, zouden ze wel anders piepen!
“Hola, tijd om uit te stappen.”, zei Laetitia, “Even een bron interviewen, en vanavond door naar Tonga. Als je het niet erg vindt, laat ik je vanmiddag even alleen. Ik wil foto’s maken van de onderdrukking en de sloppenwijken, voor mijn sociaal bewogen weblog.”
“Geen probleem”, zei Luuk met een boosaardige glimlach. Hij kon geen pottenkijkers gebruiken als hij de dalai lama naar die grote lama-kennel in de lucht stuurde.
Ze verlieten het vliegtuig, door de slurf.
“Waarom noemen ze het eigenlijk een slurf?”, peisnde Luuk hardop, “Oh ja. Dáárom.”
“Tibet, wat een land”, zei Laetitia, “Bezet door China. Mensenrechten worden hier aan de lopende band geschonden. Wanneer wordt de wereld wakker? Hopelijk kan de Occupy-beweging de alarmklok luiden.”
“Het lijkt er anders op dat de Occupy-beweging hier al lang voet aan de grond heeft”, zei Luuk met een glimlach. Hij wees naar de bezetters, gewapende Chinese soldaten die al meer dan vijftig jaar de bevolking onderdrukten.
“Oh, jij schurk.”, zei Laetitia en ze gaf hem een speelse stomp.
“Ho daar. Ik moet een ‘low profile’ houden”, besloot Luuk toen ze de overvolle vliegveldhal betraden, “Mijn vijanden mogen niet weten dat ik in Tibet ben.” Hij trok zijn kraag op.
“Denk je serieus dat je hier iemand tegenkomt?”, vroeg Laetitia spottend.
“Haat me niet! Vliegvelden zijn broeinesten voor zogenaamde toevallige ontmoetingen. Zo liep ik eens bij het uitchecken op Schiphol Hanneke Groenteman tegen het lijf. Van het een kwam het ander en een kleine maand later presenteerden we samen een programma over boeken, op de zondag. De naam ontschiet me nu even. Oh ja, ‘Boeken met Luuk van Dijk’. Het was een doorslaand succes. In de eerste aflevering gaf ik ‘Onze Oom’ van Grunberg nul sterren, met de befaamde woorden ‘Ik kan hier dus helemaal niets mee’. De literaire wereld buitelde over me heen. Afth van der Heijden stuurde me een handgeschreven brief om me een hart onder de riem te steken.’
Laetitia rolde met haar ogen, alsof ze hem niet helemaal serieus nam. “Waar in Tibet woont de volgende bron die we gaan interviewen?”, vroeg ze.
“Waar woont de dalai lama?”, vroeg Luuk matter-of-factly.
“In de MacLeod Ganj, bij Dharamsala.”
“Oh, daar woont mijn bron toevallig ook.”, zei Luuk, “Komt dat even mooi uit.”
“Ja, maar Luuk…”, zei Laetitia, “Dat is op zich wel in India.”
“Wááat?”, zei Luuk, “Dat slaat dus helemaal nergens op. Ik dacht dat de dalai lama in Tibet woonde. In ‘Kuifje in Tibet’ woont hij in Tibet.”
“Hij is al sinds 1959 in ballingschap in India.”, zei Laetitia, “Ik dacht dat je dat wel wist. Je moet eens ophouden ‘Kuifje in Tibet’ als je bron voor alles te gebruiken.”
“Shit.”, zei Luuk, “Hoe ver is India?”
“Best ver.”, zei Laetitia, maar Luuk had al een taxi aangehouden.

WORDT VERVOLGD.

Als blijkt dat de excentrieke doch innemende professor-in-opleiding Luuk van Dijk bij zijn academische research toch wel erg veel op het werk van Diederik Stapel heeft gevaren, krijgt hij één laatste kans op eerherstel; een titanische queeste om al zijn bronnen opnieuw te interviewen en zo hun betrouwbaarheid te verifiëren. Het spoor voert hem naar Nablus, waar Luuks paspoort blijkt te zijn verlopen. Onze (anti-?)held belandt in een donkere cel, en de Nederlandse overheid laat hem abrupt vallen. Is er nog hoop voor Luuk van Dijk?

“Er is bezoek voor je, Luuk van Dijk”, zei de hoofdbewaker op een ochtend.
“Zeg maar dat ik er niet ben.”, riep Luuk vanuit zijn cel, “Ik heb nu even geen tijd.”
“Je bezoeker draagt een officieel pak en een officieel koffertje”, drong de hoofdbewaker aan, “Dit kan de grote dag zijn.” Net als veel andere bewakers was hij in de loop der tijd op die onmogelijke doch sympathieke Luuk van Dijk gesteld geraakt, als een soort van omgekeerd ‘Stockholm Syndroom’, en hij wenste de opgesloten professor-in-opleiding het beste. Bovendien zou zijn werk een stuk gemakkelijker worden als hij niet langer voortdurend door Luuk van Dijk op diverse rotklusjes werd gestuurd.
“Goed dan. Zeg hem maar dat hij een paar minuten wacht”, zei Luuk, “Ik ben me net aan het scheren.”
Het was waar. Hij had zijn stuk van het Jezuskruis dat hij aan zijn avontuur met de smokkelaars op Schiermonnikoog had overgehouden met een medegevangene geruild voor een heus scheermes, een grote ‘commodity’ in een gevangenis. Het was een gouden ruil gebleken; dat Jezuskruis had hem niets dan splinters bezorgd en bovendien was Luuk sinds enige tijd gebrouilleerd met georganiseerde religie*.
“Nou, laten we maar eens zien wie het is dan”, toen hij enkele minuten later de bezoekersruimte betrad. Daar zat een klein mannetje in een zwart pak; hij deed Luuk een beetje aan een wezel denken.
“Hei hola”, zei Luuk, “Wat is op, mijn man? Wat’s het woord uit op de straat? Wat is – zoals het volk zegt – ‘kebeurd’?” In de loop der weken had hij zich het dialect van de andere gevangenen eigen gemaakt. Hier voelde hij zich erg goed bij; niemand kon nu zeggen dat Luuk van Dijk geen man van het volk was.
“Ga zitten, Luuk van Dijk”, zei de wezel, “We moeten praten.”
Luuk ging zitten, niet omdat de man het vroeg maar omdat hij het wilde. Luuk geloofde nog altijd in de vrije wil. “Leg het op me, swa.”
De man trok verbaasd zijn wenkbrauwen op. “Pardon?”
“Laat ook maar.”, zei Luuk, “Ik heb toch het idee dat ik iets verkeerd doe met die straat-taal. Welnu, de grote Luuk van Dijk heeft een bezoeker. Waarom ben je hier, man?”
“Ik heb een aanbod voor je. Je zit nu al bijna een half jaar in deze gevangenis. Als gelauwerd academicus ben je niet op je plaats in zo’n donkere cel, dat ziet de Mossad ook wel in. Wat zou je ervan vinden als we een regeling troffen.”
“Daar heeft Luuk van Dijk wel oren naar, meneertje!”
“Uitstekend. Ik kan je je vrijheid teruggeven”, zei de man, “Als je in ruil daarvoor een dienst verricht.”
“Een dienst?”, vroeg Luuk, “Wat voor een dienst? In principe verleent Luuk van Dijk namelijk geen diensten. Het is een teken van zwakte, ziet u?”
“Het is heel simpel”, zei de man van de Mossad, “Wij vragen je de Dalai Lama om te brengen.”
Luuk stond op en wierp zijn stoel omver. “Ja hee zeg, ik ga geen lama ombrengen. Luuk van Dijk houdt van álle dieren.”
“De dalai lama”, herhaalde de man van de Mossad een tikje wanhopig, “De spiritueel leider van het Tibetaans boeddhisme. Wij moeten hem niet. Eh… je weet toch wel zeker dat je een academicus bent…?”
Dit moordplan zette Luuks bereidheid om de gevangenis te verlaten op losse schroeven. Het klonk als een verdomd lastig karwei, de dalai lama vermoorden.
“Pfff. Ik weet eigenlijk niet of ik nog wel terug de buitenwereld in wil”, zei Luuk, “Bah werken. Liever houd ik er mee op. Dan word ik schilder in de buitenlucht. Kunstschilder welteverstaan, dus dan sta ik op een grasveld te schilderen. Vooral zonsondergangen, maar die verkoop ik dan als zonsopgangen. Voor echte zonsopgangen moet je te vroeg opstaan als je het mij vraagt. Dan kan ik net zo goed blijven werken.”
“Dat sowieso niet, want je zit in de gevangenis”, zei de man, “En het lijkt er niet op dat je spoedig vrijkomt. De Nederlandse overheid ontkent inmiddels dat je ooit een ingezetene van hen bent geweest.”
“De haters! Okee, ik doe het.”
De man overhandigde hem zijn ticket. “Hier. Zet je reis voort. Je reisgenote mag van niets weten. Onder het mom van academische research zullen we je Tibet binnenloodsen. Jij bent de man voor deze job. De rest is op tot jou. En onthoud: mocht je gepakt worden, dan weten wij van niets.”
Als ik gepakt word, dacht Luuk bij zichzelf, dan geef ik jullie de schuld. Van alles! Hij glimlachte sluw. Luuk van Dijk zou hen allemaal te slim af zijn.
“Wat glimlach je sluw, Luuk”, constateerde de man van de Mossad.
“Dat is hoe ik altijd glimlach.”, zei Luuk, “Maak je geen zorgen…”

(MICROSOFT) WORD VERVOLGD!

* Zie: Luuk van Dijk gaat een avondje stappen met God

*

Beetje bij beetje paste Luuk zich aan aan het harde gevangenisleven. De andere gevangenen – voornamelijk smokkelaars en toeristen die net als Luuk hun paspoort waren vergeten – behandelden Luuk beleefd genoeg, met een afstandelijke geamuseerdheid. Zijn excentriciteit maakte dat zij gepaste afstand van hem hielden, daar de excentriekelingen eerder dan de volslagen gekken doorgaans het gevaarlijkst bleken.
Daar kwam nog bij dat Luuk zich gedurende zijn verblijf in de gevangenis gedroeg als ware hij in een bijzonder exclusief hotel. Drie keer per nacht schreeuwde hij om room service en als zijn beddengoed niet tijdig werd vervangen, raakte hij link. Zijn medegevangenen genoten ervan als er weer eens een bewaker met boze woorden om de oren werd geslagen.
Zijn vele vrije uren besteedde hij aan het schrijven van brieven. Hij verzocht Máxima en Willem-Alexander om zich over zijn zaak te buigen maar kreeg een beleefd briefje terug dat Máxima na hun vorige gezamenlijke avontuur niets meer met hem te maken wilde hebben*. Hij schreef naar de Europese Commissaris voor de Mensenrechten maar die herinnerde zich zijn oude vete met Luuk** en verscheurde Luuks brieven. Luuk begon het te betreuren dat hij in zijn leven buiten het gevang zoveel vijanden had gemaakt…

*. Zie ‘Luuk van Dijk en Máxima op de Cutty Sark’
** Zie ‘Luuk van Dijk komt naar je toe deze zomer, om je mensenrechten te schenden!’

WORDT VERVOLGD!

*

Het had Luuk weinig tijd gekost om te constateren dat de meeste van zijn bronnen en proefpersonen inmiddels de hele wereld waren uitgevlogen. De eerste twee collega’s waren nog gemakkelijk traceerbaar geweest, in de stinkende krochten van Tilburg University. Al snel was echter gebleken dat bijna iedereen die Luuk als bron had gebruikt thans buiten Nederland woonde. Hij zou naar de vreemdste uithoeken van de wereld moeten reizen, naar de zuidpool maar ook naar de Kilimanjaro en naar het piepkleine eilandenstaatje Tonga. Dat beloofde wat!
“Ah, de Palestijnse staat”, zei Luuk, “We zijn er dan eindelijk.” Door de slurf verlieten ze het vliegtuig, wandelden richting de douane. Hun volgende contactpersoon woonde in het centrum van Nablus. Nadat ze hem hadden gesproken, moesten ze dezelfde dag door naar Nepal.
“Pas op met wat je zegt”, zei Laetitia, “Dit is bezet gebied. Als de Joden je zo horen praten, maken ze je een kopje kleiner.”
“Onzin”, zei Luuk, “De Joden zijn dol op me. Ik lig zeer goed bij het Joodse volk, mevrouwtje.” Hij keek eens om zich heen. “Ik vind het wel wat ver gaan, deze Joods-Palestijnse kwestie, en dat terwijl ik de nodige ervaringen heb met langdurige vetes. Ha! Er is hier ruimte genoeg. Waarom maken die Israëlieten en Palestijnen er niet gewoon een ‘joint effort’ van? Amsterdam barst van de Joden en de islamieten, en het is een stad naar mijn hart. Niemand die de holocaust aan den lijve heeft meegemaakt, is nog in leven. Ik snap niet waarom ze zo moeilijk doen.”
Laetitia rolde met haar ogen. “Dat is een van de domste dingen die ik ooit heb gehoord. De politieke realiteit is…”
Luuk werd rood als een vulkaan. Zijn neusgaten verwijdden zich. “Haat me niet!”
Bij de check-in passeerden ze een Israëlische patrouille.
“Hallo Joden”, zei Luuk, “Wat kan ik voor jullie doen vandaag?”
“Passport!”, beval de Jood.
Luuk toonde zijn paspoort. De douanier was niet onder de indruk.
“Expired!”, riep de soldaat. Hij drukte een dikke vinger op de pasfoto, die was genomen toen Luuk nog op de middelbare school zat.
“Je paspoort is verlopen, Luuk.”, zei Laetitia, “Al vijf jaar.”
“Wat?”, riep Luuk verontwaardigd, “Ik dacht dat de gemeente je een brief stuurde als je paspoort ging verlopen! Oei! Dit is niet goed!” Hij zette het op een lopen, maar was nog geen vijf meter verder toen een der soldaten hem tackelde en tegen de grond werkte.
“De gemeente zou je een brief moeten sturen!”, jammerde Luuk, terwijl hem zijn rechten werden voorgelezen, “Het is een stom systeem!”
En zo belandde Luuk in een Joodse cel.

WORDT VERVOLGD.

VOLGENDE KEER: PALESTINA

“Heel lekker”, zei Berrie, “Ik vind dit echt heel lekker.”
Hij had een list bedacht. Elke vork vol varken die hij naar zijn mond bracht, verdween als de gastheer en gastvrouw even niet keken over zijn schouder. Voor de nietsvermoedende buitenstaander leek het misschien alsof hij als een gulzige wolf zijn eten achterover gooide, doch niets was minder waar.
“Heb je ook een vriendin, Berrie?”, vroeg Robijn, de heks.
“Nee. Wel gehad, maar dat werkte niet.”, zei Berrie, “Ze was heel erg eh… into magie en zo. Een beetje een goth. Wicca. Aardkrachten. Dat soort mensen trek ik slecht.”
“Anders ik wel”, zei Robijn, “Ik zou daar helemaal kriegel van worden, van dat ‘new age’-gedoe.”
Berrie keek haar onderzoekend aan; hij wist niet of ze de draak met hem stak. Met heksen was dat soms lastig te zeggen. Naast zwarte magie beheersten ze ook de vernietigende krachten van boosaardige spot en bijtend sarcasme.
“Ehm… Berrie”, zei J.P ineens, “Waarom kleven er allerlei stukken varkensvlees en aardappelpuree tegen de muur achter je?”
Berrie, die juist weer een forse klodder puree over zijn schouder wierp, werd rood. “Ehm… ik was het niet.”
“Vind je de maaltijd niet lekker, Berrie?”, vroeg Robijn, “Ik kan wel iets anders in elkaar flansen. Het is niet veel werk. Hocus pocus, en het is af.”
“Bespaar je de moeite, Harriet Potter!”, snauwde Berrie. Hij had genoeg gehoord en kwam overeind. “Je bent een heks, maar ik, de befaamde heksenjager Berrie van Schijndel, heb je ontmaskerd!” Hij priemde zijn vork als een steekwapen haar richting in. “J, accuse!”
“Wat heeft dit te betekenen?” Robijn werd lijkbleek. “Waarom… Is dit een grapje?”
J.P. daarentegen was vuurrood geworden. “Berrie! Dit kun je toch niet maken, jongen. Dat is mijn vrouw waar je het over hebt.”
“Jouw vrouw… of jouw heks?”, zei Berrie slim.
“Bewijs het dan!”, zei J.P. “Waarom is Robijn volgens jou een heks?”
“Ehm… Ze zei een aantal zeer heks-achtige dingen.”, stamelde Berrie.
“Je bent stapel-gek.”, zei J.P. “Mijn huis uit! Ik wil je hier nooit meer zien, Berrie van Schijndel!” Met zachte dwang bewoog hij Berrie in de richting van de voordeur. Berrie besefte dat hij snel moest zijn. Als hij hier vertrok, zou hij J.P achterlaten met een boze toverkol. Dat zou zijn collega niet overleven. Hij zou in een kikker veranderd worden, of erger! Hij kon hem hier niet achterlaten. Wanhopige tijden vereisten wanhopige maatregelen.
“Hij is een homo”, riep Berrie daarom, “Robijn, luister! J.P. is een homo, een sodomiet. Ik zou gaan scheiden als ik jou was!”
“Onzin!”, riep J.P. “Je bent gek, Berrie!”
Maar Berries list was niet zonder uitwerking. Robijns woede richtte zich op J.P. “Leugens? Het is anders al weken geleden dat je me voor het laatst hebt aangeraakt, J.P.”
J.P liet Berrie los en wendde zich tot zijn vrouw. “I-ik heb het druk gehad.”
“Ja! Druk met andere kerels!”, riep Berrie, “Ik zal het maar bekennen. J.P. en ik hebben al weken in ‘t geheim een relatie!”
“Dat is niet waar!”, riep J.P.
“Bewijs het dan!”, zei Berrie.
Dat kon J.P. niet.

*

Vanaf een afstandje keek Berrie toe hoe Robijn J.P.’s bezittingen het raam uit smeet, terwijl een jammerende J.P. smeekte om terug het huis in te mogen.
“Het spijt me, J.P.”, zei Berrie, “Maar ik móest liegen. Ik had geen andere keus. Hee zeg, ik zie je morgen weer op het werk.” Hij kuierde verder. Another job well done.
“Klootzak!”, riep J.P. hem na. “Je hebt mijn huwelijk verwoest, Berrie van Schijndel!”
Dat kon Berrie niet ontkennen. Het deed er niet toe. Hij had zijn collega gered.
Maar tegen welke prijs?
“Het is een wreed lot”, zei hij bij zichzelf, “Onze naasten te moeten kwetsen om hen tegen zichzelf te beschermen…”

EIND

‘What have I become, my sweetest friend
Everyone I know goes away in the end
You could have it all, my empire of dirt
I will let you down, I will make you hurt’

‘Hurt’, Nine Inch Nails (1994).

Toen Robijn de keuken in was, nam Berrie J.P. apart aan de andere kant van de huiskamer.
“J.P. Ik moet je iets vertellen. Het gaat over je vrouw… Ze is…”
“Is ze niet geweldig?”, zei J.P. “Ik ben dol op haar. Houd dit voor je, maar ik heb beslist boven mijn niveau gescoord.”
“Dat weet ik niet.”, zei Berrie, “J.P., je vrouw is een hek…”
“Ik weet wat je wilt zeggen”, onderbrak J.P., “Een heck of a woman, nietwaar? Geen zorgen Berrie, ooit zul jij ook getroffen worden door Cupido’s pijlen. Ah, de liefde. Of, zoals de Fransen zeggen: le amour.”
“Nee, J.P. Je vrouw is een toverko…”
Robijn kwam terug de kamer in. “Heren, het eten is klaar!” Ze kwam met een grote schaal de keuken uit.
Berrie slaakte een kreetje. “M-maar net zei je dat het nog een kwartier kon duren.”
“Ha, je weet het!”, zei Robijn, “Wat kan ik zeggen? Ik ben een tovenares in de keuken.” Ze lachte net een tikje te lang.
Op de schaal lag een gebraden big, een appel in zijn mond. Terwijl J.P. en een nerveuze Berrie aan tafel gingen, sneed Robijn het varken aan. Eerst een grote haal door de keel, daarna een snee in de buik. “Dat wordt smullen.” Druppeltjes bloed gutsten naar buiten.
“Er zit nog bloed in. Hoort dat zo?”
“Dat hoort zeker zo.”, zei Robijn, “Dat bloed dient om het varken op smaak te brengen. Zo zie je dat het diertje geleefd heeft. Hier, hou je bord bij.”
Met trillende handen hield Berrie zijn bord naar voren. Hij kreeg een homp varkensvlees en een forse kluit aardappelpuree. Het bracht Berrie op een idee. Met zijn mes schreef hij het woord ‘heks’ in zijn puree, schoof zijn bord toen Robijn zichzelf aan het opscheppen was naar J.P.
“Hier, J.P. Kijk dan!”
“Ja, het ziet er heerlijk uit.”, zei J.P. verheugd, “En dit doet ze niet alleen omdat jij er nu bent. Nee, zo eten we elke dag!”
“Ik ben hem aan het vetmesten”, grijnsde Robijn, “Over een paar weken gaat hij in de kookpot.”
Meer alarmbellen gingen rinkelen in Berrie’s hoofd. “J.P. Ik moet een peuk. Ga buiten mee roken.”
“Roken? Tijdens het eten? Ha! Je maakt een grapje.”, zei J.P. “Je hebt je varken nog niet aangeraakt. Het is heerlijk. Proef maar.”
Met tegenzin zette Berrie zich aan de maaltijd. Hij voelde voor het arme varken. Wat zei hem dat het varken niet ooit een jongetje uit de buurt was geweest, dat op een dag niet thuis was gekomen?
“Dus eh… heeft iemand die film gezien?”, probeerde Berrie, “Over die huishoudster die in het geheim een boosaardige toverkol is? Mary Poppins.”
“Nee. Nooit gezien.”, zei J.P.
“We kijken eigenlijk nooit televisie”, zei Robijn, “Liever steken we wat wierook aan en kruipen we ‘s avonds voor de open haard.”
Dat verrast me niets, dacht Berrie. Hij hoestte. “Zwarte Madam!”
“Hoe vind je je eten, Berrie?”, vroeg Robijn, “Proef je de kruiden die ik er in heb verwerkt?”
Kruiden? Berrie greep zijn pocket-editie van de Malleus Maleficarum stevig vast. Deze feeks probeerde hem te vergiftigen!

WORDT VERVOLGD.